Exemplos de axentes
Para ver a teoría na práctica, imos coñecer tres axentes reais que incorporan os catro elementos que vimos na lección anterior.
OpenClaw
Axente persoal de código aberto creado por Peter Steinberger. A súa filosofía é local-first: corre no teu computador e os datos gárdanse en ficheiros Markdown. Interactúa a través de aplicacións de mensaxería (WhatsApp, Telegram, Discord...) en vez dunha interface web. Acadou máis de 180.000 estrelas en GitHub, o proxecto que máis rápido medrou na historia.
Hermes
Axente autónomo de Nous Research. A súa gran aposta é a mellora continua: non só executa tarefas, senón que aprende delas. Ten un sistema de memoria en tres capas (episódica, semántica e procedimental) e crea automaticamente skills reutilizables cando detecta patróns repetidos.
Odysseus
Workspace de IA autodirixido creado por PewDiepie. Non é só un axente, senón un espazo de traballo completo que inclúe chat, axentes, investigación profunda, editor de documentos, correo electrónico e calendario. Tudo corre localmente con Docker.
Por que non imos usalos neste curso
Estes tres proxectos son moi interesantes, pero non imos traballar con eles porque aínda están nunha fase moi primaria (meses de vida) e teñen vulnerabilidades de seguridade graves:
- OpenClaw ten rexistrados más de 138 CVEs, incluídas vulnerabilidades de execución remota de código, inxeccións e fuga de datos. A súa chema de skills sufriu un ataque de cadea de subministración no que o 12% das skills analizadas eran maliciosas.
- Hermes ten varios CVEs críticos, incluído un que permite explotar a autorización en lote.
- Odysseus aínda non ten CVEs rexistrados debido á súa xuventude, pero non é garantía de seguridade.
O problema fundamental é que estes axentes teñen os mesmos permisos que o usuario. Unha vulnerabilidade non compromete un compoñente illado: compromete todo ao que o axente ten acceso. Incluso nunha máquina virtual, poden acceder á rede local e roubar credenciais de servizos na nube.